Het kan bezoekers van de praktijk niet zijn ontgaan: Susan Teunissen neemt afscheid van haar geliefde dierenkliniek St. Anna 404. Na zo’n 47 jaar werkzaam te zijn geweest als paraveterinair gaat ze op 1 januari 2026 met pensioen.
Susan begon in 1978 in de praktijk, toen nog gerund door het dierenartsechtpaar Van Amerongen, sinds 2002 door Astrid en Roeland Wessels. “Ik wilde heel graag ‘iets met dieren doen’, zoals je dat toen zo noemde. Echte opleidingen tot dierenartsassistent waren er destijds niet, behalve een cursus bij de LOI. Ik was dus dolblij dat ik als vakantiekracht aan de slag mocht en zo ervaring kon opdoen.”
Van vakantiekracht werd Susan dierenartsassistent, tegenwoordig paraveterinair genoemd. Die verandering in naam markeerde een omslag in het beroep. “Waar vroeger nogal eens de vrouw van de dierenarts hand- en spandiensten verrichtte, werd het langzaamaan een volwaardige functie, met een goede mbo-opleiding.” Een paraveterinair is niet alleen het aanspreekpunt aan de telefoon en aan de balie. “We assisteren ook in de spreekkamer, bij operaties, bij de anesthesie en voeren laboratoriumonderzoek uit. Bovendien checken we medicijnen en houden we ons bezig met nazorg. Ik durf wel te stellen dat dierenartsen echt niet meer zonder paraveterinairen kunnen.”
Susan maakte door de jaren heen een “gigantische professionaliseringsslag mee” en stond destijds aan de wieg van de beroepsvereniging voor paraveterinairen. Maar niet alleen het vak maakte een ontwikkeling door, ook de huisdieren die langskwamen veranderden, zo schetst Susan. “Bouviers, dobermanns en collies maakten plaats voor labradoodles. En de siamezen, Perzisch langharen en abessijnen werden verdrongen door heilige Birmanen en Maine coones.”
Groot hart
Op de vraag wat het vak zo bijzonder maakt, zegt Susan: “Je moet een groot hart hebben voor dieren, maar misschien een nog wel groter hart voor mensen. Veel baasjes zijn verdrietig of ongerust als er iets met hun dier aan de hand is. Aan mij de taak om echt naar de mensen te luisteren en ze van een goed advies te voorzien. Dat is prachtig werk. En als je, zoals ik, zo lang in een stadspraktijk werkt, bouw je een relatie op met mensen: velen komen hier al tientallen jaren! Ik zal hen echt gaan missen.”
Wat ze gaat doen na 1 januari? “Ik zie wel wat er op mijn pad komt. Ik blijf in ieder geval als examinator van de opleiding aan het werk zodat nog meer paraveterinairen dit prachtige beroep gaan uitoefenen. Verder hoop ik nog een tijdje te kunnen genieten van mijn oude hond Fenna.”
Cliënten kunnen in de dierenkliniek op vrijdag 19 december van 14.00 uur tot 17.00 uur afscheid nemen van Susan.
Tekst en foto: Ilse Westenenk
