Er zullen genoeg bewoners ─ én lezers ─ in onze wijken zijn die regelmatig bijzondere of verre fietsreizen maken. Maar wijkbewoners Petra van Ham en Hans de Vaan trokken de stoute schoenen aan en benaderden Hart van Nijmegen gewoon. Of we daar een keer iets over wilden schrijven. Bij dezen. En waar die fietsreizen dan zoal naar toe gaan? Naar alle mooie plekken in Nederland, maar ook naar Barcelona, Santiago de Compostella, van Nijmegen via Dresden naar Praag en terug etc.
Of de redactie nog op zoek was naar een verhaal van wijkbewoners. Dat was de vraag die Petra van Ham, eigenlijk ook mede namens haar vriend Hans de Vaan, de redactie stelde. En of het wellicht een idee was om in Hart van Nijmegen eens te schrijven over hun fietsavonturen. Uit Petra’s mail: “Wij houden van fietsen en gaan elk jaar met de fiets op vakantie. Het fietsen geeft ons erg veel voldoening. Misschien kunnen wij anderen met ons verhaal inspireren.”
Naar Praag
Al sinds zij (69) en hij (70) elkaar kennen – nu zo’n jaar of dertien – maken ze samen mooie en soms ook fiks lange fietstrips. Door Nederland, maar ook door Europa. Bij binnenkomst in Petra’s appartement aan de Hatertseweg (Hans woont twee verdiepingen hoger), liggen de fotoalbums van de verschillende reizen al op tafel. Het volumineuze, meest recente deel ligt bovenop de stapel: boordevol foto’s van de fietstocht die hen, vertrekkend vanuit Nijmegen, vorig jaar via onder andere Leipzig en Dresden naar Praag in Tsjechië bracht, een tocht van – heen en terug – zo’n 2200 kilometer.
Afgetraind
“Het is dat we niet de hele dag op de fiets kunnen zitten”, valt Hans met de deur in huis, “maar als het vandaag heel lekker weer geweest zou zijn, zouden wij hier nu niet met jou gezeten hebben.” Om maar aan te geven dat het fietsen, waar dan ook, beiden zo’n beetje in de genen zit. Noem het een verslaving, in de goeie zin van het woord. De super afgetrainde zeventiger, in een ver verleden sportmasseur bij NEC, is nog enkele dagen in de week actief in het onderwijs en Petra geeft – op de ROC-locatie aan de Marterstraat – nog les aan Oekraïners.
Petra fietste jarenlang naar haar werk in Stevensbeek, toch snel zo’n kleine 70 kilometer heen en terug. Verder zit ze naast de tochten die ze met Hans maakt ook nog zo’n twee, drie keer per week op de racefiets, onder andere in clubverband, met een groep van zo’n acht vrouwen. Net terug van een vakantie op Mallorca laten ze uw verslaggever al de route zien van de fietstocht die ze deze zomer maken in Nederland (zie illustratie). Een tocht die zo’n beetje de grenzen volgt van het land, dus in het oosten precies langs Duitsland, in het noorden op de grens ‘naast’ de Waddenzee etc. 1400 kilometer lang, af te leggen in zo’n twintig dagen.
Hoofd leeg
Op de vraag waar ‘m die voldoening nu precies in zit die ze uit het fietsen halen, antwoordt Petra: “Het is gezond, je bent in de buitenlucht en ik vind het pure vrijheid om je geheel op eigen kracht te verplaatsen. En als je na je werk naar huis fietst, is je hoofd helemaal leeg, waardoor je je werk ook niet mee naar huis neemt.”
Hans noemt als groot voordeel dat je plekken bezoekt waar je anders nooit komt: “Je ziet zoveel meer dan als je bijvoorbeeld met het vliegtuig of met de auto zou reizen. En wij vinden het altijd leuk om met mensen in gesprek te raken die je anders natuurlijk nooit tegen zou komen of zou spreken.”
Geen tentje mee
Zo’n vijf jaar geleden stapten Petra en Hans over op elektrische fietsen. Allebei hebben ze drie fietsen: een racefiets, een stadsfiets en De Fiets Waar Het Allemaal Mee Gebeurt: voor Petra van het merk Flyer, voor Hans een Gazelle. En geen flauwe modellen of Stella’s van vijftienhonderd euro, maar fietsen die al snel tussen de vijf en zesduizend euro kosten. Hans daarover: “Dat hebben wij er maar wat graag voor over. Een goeie fiets waar je je veilig op voelt, die mag wat kosten. Net zoals onze vakanties. De tijd dat wij op onze fietstochten een tentje meenamen ligt alweer even achter ons. Dus wij kiezen ervoor om onderweg in hotelletjes of b&b’s te overnachten. Want aan het einde van de dag heb je, met 80 tot 100 kilometer in de benen, wel zin in lekker eten, een fijne douche en een goed bed.”
Tekst: Roeland Loosen
Foto’s: eigen archief Petra en Hans
