Basisschool De Akker werd gebouwd in 1932 als meisjesschool geleid door nonnen. De school heette toen de Bernadetteschool. Aan de overkant stond de Lourdesschool voor jongens. Vanaf 1965 volgden jongens en meisjes samen onderwijs.
In 1957 en 2005 is het schoolgebouw uitgebreid. Sinds 1982 heet de school De Akker. Bij het negentigjarig bestaan in 2022 mochten kinderen per groep hun beeld schetsen over hoe de school er over 10 jaar uit zou zien bij het honderdjarig bestaan. Die beelden zijn in een capsule vergrendeld en begraven op een geheime plek op het schoolplein.
Hoe ziet directeur Angelique Weijers de school?
Angelique: Ik vind ons vooral een hele mooie warme school waar ieder kind welkom is en waar we dus iedere dag opnieuw de kinderen de kans geven om tot ontwikkeling te komen…..en dat doen we met hele mooie dingen. De pijlers van onze visie zijn: Samen, Positief, Groei en Passie en ons motto is ‘door aandacht en groei ontstaat vertrouwen in eigen kunnen.’”
Hoe komt dat terug in jullie onderwijs?
Angelique: “Het heeft met name te maken met hoe we met elkaar en met de omgeving omgaan. We zorgen voor elkaar. Dat doen we via actuele thema’s. Wij vinden dat leren meer is dan alleen vanuit de boeken. Vanuit ervaringen van de kinderen maken we verbinding met maatschappelijke organisaties. Een voorbeeld is het project ‘vroeger en nu’, waarbij we naar het Vrijheidsmuseum zijn gegaan en kinderen een eigen monument mochten maken.
We beheren met een tuinarchitect ook onze eigen moestuin in de Hof van Heden, bij de Lourdeskerk. Daar komt kennis bij kijken. Hoe zaai je, verzorg je, oogst je, wat maak je ermee? Daar zit ook rekenen bij: rekenles in je eigen tuintje.
We maken gebruik van het programma ‘de Vreedzame School’. Kinderen leren democratisch beslissingen te nemen en actief bij te dragen aan de sfeer. Dit bevordert het plezier van de kinderen en zorgt voor een goed werkklimaat.”
Zijn er bijzondere ervaringen van leerkrachten?
Lex, leerkracht groep 7/8 vertelt over praktische veranderingen in zijn groep na zijn studiereis naar Londen. “Wij bezochten scholen in Londen waarbij leerlingen mee mochten beslissen over de inrichting van hun lokaal. Dat heb ik ook uitgeprobeerd in mijn groep. Ik werd helemaal verrast over hoe ze dat deden. Zo werd het digibord op een heel andere plek gezet en werden de tafeltjes anders neergezet, zodat het mogelijk was om met z’n vieren, tweeën of alleen te kunnen werken. Ook schuiven ze soms hun tafeltje opzij om zich beter te kunnen concentreren. Wie weet gaan we dat in meerdere klassen doen.”
Wat vinden kinderen van hun eigen school?
Mees, Veerle, Menno, Abel, en Otis geven als kinderen van de leerlingenraad hun mening over de school. Wel willen ze graag tussendoor even naar de eigen klas om, samen met hun vader of moeder, de eigen gemaakte film te bekijken. Op de vraag : “Wat vind je het leuke van De Akker?” komt een variatie aan antwoorden.
Menno: “Ik vind met name de gymlessen erg leuk en de mooie speeltoestellen op het schoolplein, maar zou er graag nog meer willen.” Mees vult meteen aan: “Je kunt er klimmen, maar ook met sticks hockeyen. Mijn favoriete sport is voetbal.” Op de vraag wat zijn topclub is, noemt hij “Ajax, maar ook NEC.”
En Abel gaat verder: “De buitenlessen bijvoorbeeld voor rekenen vind ik erg leuk, maar ook dat er goed naar je geluisterd wordt” en Otis geeft weer andere dingen aan, namelijk: “Het vieren van feesten, bijvoorbeeld het pakhuis van Sinterklaas is hartstikke leuk, maar ook Kerstmis en carnaval met alle versieringen. En ik zou wel meer schoolreisjes willen.”
En natuurlijk de vraag over de toekomstdromen: “Wat zouden jullie later graag willen worden?”
Otis: “Ik wil wel graag acteur worden in films”, en Abel: “Meester op een basisschool.”
Veerle: “Ik wil fysiotherapeut worden. Ik heb er zelf mee te maken gehad” en Menno: “Een youtuber worden lijkt me wel wat, want daar kun je veel geld mee verdienen.”
Waar hoop je als directeur over 5 jaar te staan, zeker na het horen van de verhalen van de kinderen? Angelique: “Ik hoop dat we dan met de ouders en de kinderen samen optrekken… en dat we niet meer zo vastzitten aan alle methodes. Maar dat we kijken wat kinderen nodig hebben in hun rugzak om goed te kunnen functioneren in de maatschappij van dat moment… Ik hoop dat wij dan echt een inclusieve school zijn waar ieder kind zich ook echt welkom voelt en dat we ieder kind kunnen geven wat het nodig heeft.”
Tekst: Marian Huisman en Joost van Berkel
Foto: Joost van Berkel
