Wie kent Juf Bea niet? Voor alle kleuters die de afgelopen 45 jaar op basisschool NSV2 in de Lamastraat zaten, was zij een heel vertrouwd gezicht. Op 4 juli 2025 stond Bea Klaus voor het laatst voor de haar zo geliefde ‘bijenklas’.
Bea: “Ik had een geweldig afscheid, waarvoor ik iedereen nogmaals hartelijk wil bedanken. Op de laatste schooldag hebben ze me eruit gegooid, net zoals de kleuters die naar groep 3 gaan. Ik had best nog een jaartje één of twee dagen per week door willen werken, maar helaas, dat mag gewoon niet. We hadden een fantastische dag met de kleuters, met een poppenkastvoorstelling en pannenkoeken. En er is een heel mooie glossy gemaakt. Ik blader er iedere dag in.”
NSV2
Bea Klaus begon haar opleiding op de kleuterkweek in de Schlatmaeckerstraat, een gedegen opleiding die nu niet meer bestaat. De eerste twee jaar werkte ze als invalster op verschillende scholen in Nijmegen.
De Nijmeegse Schoolvereniging (NSV), een lagere school voor bijzonder neutraal onderwijs (geen specifieke levensbeschouwing of onderwijsconcept), bestond al sinds 1908. Toen de wijken Hazenkamp en St. Anna zich verder ontwikkelden, werd in 1955 gestart met een tweede lagere school aan de Lamastraat: NSV2. In 1974/75 werd er ook een aparte kleuterschool aan toegevoegd. Bea begon daar 45 jaar geleden in de barakken aan het Jagerspad.
Begintijd
Bea: “Ik vond het een onbezorgde tijd. Je voelde de druk vanuit het onderwijssysteem niet zo. Nu moeten de kinderen vijftien letters kennen voor ze naar groep drie mogen, of cijfers van een tot twintig kunnen benoemen en een potlood goed vast kunnen houden.
Het was overigens wel een goede ontwikkeling dat het kleuter- en basisonderwijs in 1985 werd samengevoegd tot de basisschool. Toen ik begon was de doorlopende leerlijn van kleuters naar groep drie er niet.”
Kleuterjuf en schoolleider
Bea heeft altijd met kleuters gewerkt. Daar voelde ze zich thuis. ”Kleuters zijn puur natuur, ongedwongen, spontaan.” Naast dat ze drie dagen in de week kleuters lesgaf, heeft ze jarenlang twee dagen per week gewerkt als adjunct-directeur aan onder andere visieontwikkeling en personeelsbeleid. “Wat wij het belangrijkst vonden en vinden is dat je kinderen vertrouwen geeft. Een kind moet zich prettig en veilig voelen.” De combinatie met de taken van een adjunct-directeur was mooi en afwisselend, al vond Bea het af en toe wel lastig om naast collega ook ‘de baas’ te zijn en mensen te moeten aanspreken.
Populatie
Vroeger stond de NSV2 bekend als een school waar bijna uitsluitend kinderen uit de Hazenkamp zaten, een wijk met veel hoogopgeleide ouders en kinderen met een hoge citoscore. Is dat veranderd? Bea: “Jazeker, sinds de inschrijving niet meer per wijk maar centraal geregeld is, krijgen we meer kinderen uit andere wijken. Dat is ook heel goed. Zo kunnen ze van elkaar leren.”
Op dit moment komt nog 80 procent uit de Hazenkamp, 20 procent uit de Kolpingbuurt en Hatert. Meer onderwijs op maat is noodzakelijk, net als extra aandacht voor kinderen met achterstanden. “We hebben ons wel moeten aanpassen nu de verschillen tussen de kinderen groter zijn.”
Onderwijskwaliteit
Er moet veel meer worden bijgehouden, tegenwoordig. Het leerlingvolgsysteem, onderwijsplannen, groepsplannen, de motorische en sociaal-emotionele ontwikkeling. Bea: ” De werkdruk is toegenomen, maar ik vind het ook goed dat het gebeurt. De onderwijskwaliteit is daardoor verbeterd.”
Bea vindt het wel jammer dat er geen tijd meer was voor zoiets als huisbezoeken. Daar staat tegenover dat de kwaliteit van oudergesprekken en begeleiding van kinderen veel beter is geworden. “Wat erg uit de hand is gelopen, maar nu gelukkig is teruggedraaid, is de toetscultuur. Toetsen om het toetsen is niet goed. Je moet goed naar het kind kijken, dat is veel belangrijker.“
Vakleerkrachten voor onder andere muziek, dans en gymnastiek vindt Bea goed voor het onderwijs. Ook wordt er veel meer tijd besteed aan speciale projecten over bijvoorbeeld milieu of plastic. “Superleuk!”
iPads en telefoons
Bea heeft de computer en de mobiele telefoon de school zien binnenkomen. De iPad wordt wel gebruikt, met name in het onderwijsprogramma van hogere klassen, maar kleuters mogen er maximaal 10 minuten per week een spelletje op doen. “Kleuters hebben er weleens moeite mee, maar als je ze iets anders aanbiedt, vinden ze dat vaak ook prima, al moet je wel volhouden.” Het telefoonprobleem speelt gelukkig nog niet in groep een en twee.
Omgang met ouders
Bea vindt dat ouders veranderd zijn. Ze accepteren niet altijd meer wat de leerkracht zegt. “Soms is dat ook goed, maar een leerkracht heeft wel een deskundigheid die niet altijd wordt gezien. Ik ben altijd naar ouders heel duidelijk en eerlijk geweest. Dat vond men misschien niet altijd leuk, maar uiteindelijk werd het wel gewaardeerd, denk ik.”
En nu?
Hoe moeilijk is afscheid nemen? “Ik word nog gebeld voor advies. En ik ga nog wel eens langs. Na zo’n lange tijd is het zo vertrouwd, ik voel me nog heel betrokken. Maar ik ga me niet overal mee bemoeien hoor!”
Tekst: Marian Huisman
Foto’s: Joost van Berkel
